حسرت دست گرفتن

دلتنگی برای دست‌هایی که هیچ‌وقت نگرفتی:

مغز انسان بین تصورِ یک اتفاق و تجربهٔ واقعی‌اش مرز باریکی دارد؛ در مطالعات، صرفِ تصورِ لمسِ دست، همان ناحیهٔ حسی را فعال می‌کند که لمس واقعی فعال می‌کند. پس بدن تو «حافظهٔ لمسی» ساخته که مالِ هیچ دست واقعی نیست و این دلتنگی، سوگِ یک خاطرهٔ ساختگی است. آیا می‌شود برای چیزی که هرگز رخ نداده سوگواری کرد؟

راهکار:

این دلتنگی لزوماً برای اون آدم نیست؛ می‌تونه برای «نسخه‌ای از خودت» باشه که در اون رابطه ممکن می‌شد. دستی که هرگز نگرفتی، چون واقعی نشده، می‌تونه نماد تمام امکاناتِ نرفتهٔ زندگی هم باشه.