حسرت دیروز و فردا

خستگی از دویدن و نرسیدن؛ حسرت دیروز و رویای فردا:

بر اساس پژوهش‌ها، دوپامین بیشتر در حین تلاش ترشح می‌شود تا پس از رسیدن؛ مغز ما برای «دویدن» سیم‌کشی شده، نه برای «رسیدن». این پدیده توضیح می‌دهد چرا حتی بعد از موفقیت، حس پوچی و خستگی می‌ماند. شما بیشتر از خودِ مسیر خسته‌اید یا از مقصدی که مدام جابه‌جا می‌شود؟

راهکار:

احساس خستگی شما شاید از شکاف بین تصویر ایده‌آل و واقعیت باشد؛ این پدیده در روان‌شناسی «شکاف آرمانی» نام دارد. ذهن برای بقا طوری طراحی شده که همیشه کمبود را ببیند، نه دستاوردها. شاید ارزشمندترین «رسیدن» پذیرش همین دویدن بی‌مقصد باشد.