حسرت دلی که باز کردی

اعتماد بیجا؛ وقتی آدمش نبودی:

آیا می‌دونی مغز ما با هر بار اعتماد کردن، دوپامین و اکسی‌توسین ترشح می‌کنه که دقیقاً همون مسیرهای عصبی مواد مخدر رو فعال می‌کنه؟ یعنی اعتماد کردن شبیه یک ماده‌ی اعتیادآور عمل می‌کنه. وقتی به کسی که لیاقتش رو نداره رگ می‌دی، در واقع داری به سیستم پاداش مغزت شوک وارد می‌کنی و بعدش با سقوط کورتیزول، احساس پشیمانی می‌کنی. به نظرت آیا می‌شه این چرخه رو با «آزمون‌های کوچک اعتماد» قبل از رگ دادن کامل شکست؟

راهکار:

شاید این جمله یادآور این باشه که تو شهامت رگ دادن رو داشتی، ولی اون شخص ظرفیت دریافتش رو نداشت. دفعه بعد، قبل از باز کردن رگ دلت، یک لحظه به آینه‌ی رفتارهای طرف مقابل نگاه کن. خون تو ارزشمندتر از اونه که روی زمین بریزه.