حسرت بچه‌گی

پیر شدن دل و از دست رفتن حس کودکی:

نوستالژی در مغز با شبکهٔ پیش‌فرض و هیپوکامپ فعال می‌شود و حافظهٔ کودکی را بازخوانی نمی‌کند، بازسازی می‌کند؛ هر یادآوری خاطره را کمی تغییر می‌دهد. پس «دل بچه‌گانه» یک آرشیو ثابت نیست، روایتی زنده است که با هر بار مرور، پیری یا جوانی‌اش را خودمان می‌سازیم. کدام خاطرهٔ کودکی امروز بیشتر از دیروز تغییر کرده؟

راهکار:

این جمله یک پارادوکس را لمس می‌کند: ما برای محافظت از خود، «دل بچه‌گانه» را پیر می‌کنیم؛ اما همان حس است که قلب را در برابر سخت شدن زنده نگه می‌دارد. می‌شود ادامه‌اش را این‌طور دید: بچه‌گی نه عقب‌ماندگی، بلکه زبان مادری احساس است؛ زبان اولی که با آن شادی و آسیب را می‌فهمیم.