حسرت با تو بودن

بی معرفتی در عشق و از دست رفتن صفای با تو بودن:

تحقیقات علوم اعصاب نشان می‌دهد طرد شدن از سوی عزیز، همان مدارهای مغزی را فعال می‌کند که درد فیزیکی را پردازش می‌کنند؛ یعنی «بی‌معرفتی» نه یک استعاره، که یک آسیب واقعی عصبی است. جالب‌تر اینکه حافظه پس از جدایی، خاطرهٔ «صفا» را ایده‌آل‌سازی می‌کند و درد را زنده نگه می‌دارد. آیا این مکانیسم بقاست یا خودآزاری؟

راهکار:

می‌توان این بیت را نه فقط یک گلایه، بلکه آینه‌ای برای بازتعریف «صفا» دید: صفای با تو بودن، یک قرارداد ابدی نیست؛ حالی است که در لحظه‌های ناب ساخته می‌شود. شاید بی‌معرفتیِ واقعی، نادیده گرفتن آن لحظه‌ها پس از پایان رابطه باشد، نه خودِ پایان.