آتش زدن جنازه: حسرت اومدن سر قبر برای دیگران:
در فرهنگ ایران باستان، سوزاندن مرده گناه کبیره بود چون آتش را آلوده میکرد. این متن با انتخاب آتش، هم تابوشکنی میکند و هم با تبدیل بدن به خاکستر و پراکندگی، مفهوم «سر قبر آمدن» را برای همیشه منتفی میکند. این یک بازی روانی با حسرت است: نبودن نقطهای برای عزاداری، حسرت را ابدی میکند. آیا آتش، غیاب را مطلقتر از خاک نمیکند؟
راهکار:
برای بسط این ایده، میتوانی یک وصیتنامهٔ طنزآمیز با جزئیات دقیق دربارهٔ محل پخش خاکستر (مثلاً روی قلهای دستنیافتنی یا داخل اقیانوس) طراحی کنی. حتی ضبط یک پبام صوتی که بعد از مرگ پخش شود، حسرت را چندبرابر میکند، چون بدون نقطهٔ عزاداری، ذهن دیگران تا ابد درگیر نبودنت میماند.