حسرت افسوس

حسرت آرزوهای محقق‌نشده؛ سلامتی به رؤیاهایی که ماندند:

اثر زایگارنیک می‌گوید ذهن آدمی کارهای ناتمام را دو برابر کارهای تمام‌شده به خاطر می‌سپارد؛ به همین دلیل رؤیاهای محقق‌نشده به «حسرتِ همیشگی» تبدیل می‌شوند. پژوهش‌های عصب‌شناختی نشان می‌دهند همین رؤیاهای بسته‌نشده، مدارهای پیش‌پیشانی را فعال نگه می‌دارند و ذهن مدام در جست‌وجوی پایان‌بندی است. پس این حسرت یعنی مغز هنوز پرونده را نبسته است. آیا یعنی خیالِ محقق‌نشده زنده‌تر از خیالِ محقق‌شده است؟

راهکار:

این جمله فقط سوگ نیست؛ سندی است بر اینکه آن رؤیا آن‌قدر ارزشمند بوده که ذهن اجازه‌ی فراموشی‌اش را نداده. می‌توان آن را به «نوشیدن به احترام جرئتی که داشتیم رؤیا ببینیم» بازخوانی کرد، نه فقط زاری بر چیزی که تمام نشد.