حسرت آرزوهای محال

زندگی و حسرت آرزوهای نرسیده:

تحقیقات روان‌شناختی نشان می‌دهد که حسرت (counterfactual thinking) یک مکانیسم بقا است: مغز ما سناریوهای «اگر آن‌طور می‌شد» را شبیه‌سازی می‌کند تا از تکرار اشتباه جلوگیری کند. جالب‌تر اینکه میزان حسرت خوردن با خلاقیت و انعطاف‌پذیری رابطه مستقیم دارد. یعنی هرچه بیشتر افسوس بخوریم، ذهن‌مان توانایی بیشتری برای تصور راه‌های جایگزین پیدا می‌کند. پس این حس تلخ، یک ابزار تکاملی برای رشد است. سوال: آیا تا حالا شده حسرتی شما را به یک تصمیم بهتر هدایت کند؟

راهکار:

می‌توان این نگاه را از زاویه‌ای دیگر دید: شاید برخی آرزوها برای این به دنیا می‌آیند که به ما یاد بدهند چیزهایی که داریم ارزش بیشتری دارند. فقدان، قدردانی را می‌آموزد. اگر این شعر را بازنویسی کنی با محور «درس گرفتن از نرسیدن‌ها» چه می‌شود؟