حسرت آدم‌های نشده

دلتنگی برای کسانی که می‌توانستند باشند:

طبق تحقیقات، مغز انسان در مواجهه با «خودهای ممکن» (possible selves) دوپامین کمتری ترشح می‌کند چون تخیل جایگزین، رضایت از واقعیت را کاهش می‌دهد. نکته جالب: همان افرادی که «نخواستند» احتمالاً در لحظه تصمیم‌گیری، ارزش متفاوتی برای آینده قائل بودند که تو از آن بی‌خبری. این دلتنگی برای یک شبح است. سوال: آیا دلتنگی برای چیزی که هیچ‌گاه وجود نداشت، نوعی خودفریبی نیست؟

راهکار:

این حس می‌تونه ناشی از «تفکر ضدواقعی» باشه: ذهن ما نسخه‌های بهتری از آدم‌ها می‌سازه که هرگز وجود نداشتند. شاید اون شخصیت بالقوه فقط یک توهم از ذهن توئه، نه واقعیتی که از دست رفته.