عشق از دیدگاه خدا و حسین: معنای واقعی عشق:
در روانشناسی شناختی، پدیدهای به نام «خطای نامگذاری» وجود دارد: انسانها وقتی چیزی را نامگذاری میکنند، ناگهان آن را دارای ذات و ارزش مستقل میپندارند. انگار واژه از هیچ، معنا میآفریند. در این متن، دقیقاً چنین سازوکاری در مقیاس الهی رخ میدهد: خدا با عمل نامگذاری، واژهٔ تهی «عشق» را تبدیل به هستهٔ غایی تجربهٔ بشری میکند. جالب است که در واقعهٔ کربلا، این عشقِ نامگرفته از سوی خدا، با خون حسین امضاء شد.
راهکار:
این همان قدرتی است که برندها از آن استفاده میکنند: یک واژهٔ پیشپاافتاده مانند «سیب» وقتی توسط یک نابغه برای یک محصول برگزیده میشود، ناگهان بار معنایی عمیق و ارزش گزاف پیدا میکند. عمل نامگذاری، واقعیت نو خلق میکند. شاید عشق نیز پیش از آن «برند الهی» شود، فقط یک کلمه بود.