حسین منزدی

شعر جدایی و خطوط موازی عشق از حسین منزدی:

در هندسه هذلولوی، برخلاف هندسه اقلیدسی، خطوط موازی می‌توانند همدیگر را قطع کنند. این پارادوکس ریاضی نشان می‌دهد «موازی بودن» مطلق نیست و به «فضایی» که در آن تعریف می‌شود وابسته است. آیا احساس موازی بودن در عشق نیز می‌تواند در فضایی دیگر به تقاطع تبدیل شود؟

راهکار:

این شعر را می‌توان از زاویه هندسه عاطفی نگاه کرد: خطوط موازی در بی‌نهایت به هم می‌رسند. شاید این «ناچاری» موازی، نه پایان، که مسیری بی‌کران برای یک دگردیسی عاطفی است.