چرا باید شوخیهای حسادتآمیز را جدی گرفت؟:
فروید معتقد بود شوخیها دریچهای به ناخودآگاه هستند. تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد که حسادت، مراکز درد فیزیکی در مغز را فعال میکند. بنابراین وقتی کسی با خنده حسادت خود را پنهان میکند، در واقع از مکانیسم دفاعی «وارونسازی» استفاده میکند: تبدیل یک احساس منفی به ظاهر بامزه. اما آمیگدال مغز این تناقض را تشخیص میدهد و همان ناهماهنگی شناختی است که به ما میگوید: «این شوخی واقعی نیست». جالب اینجاست که مطالعات نشان میدهد افراد حسود در شوخیهایشان اغلب از واژگان تلویحی تهدیدکننده استفاده میکنند. حالا فکر میکنید چند درصد از شوخیهای روزمرهمان واقعاً پوششی برای رقابت ناآگاهانه است؟
راهکار:
شوخیهای حسادتآمیز مثل چراغ چک مغز هستند: نشانهای از ناامنی پنهان. دفعه بعدی که چنین شوخیای شنیدید، به جای ناراحتی، به این فکر کنید که طرف مقابل چه کمبودی را با خنده پنهان میکند.