تنهایی ماه؛ حسادت به کسی که از جنس ستارهها نیست:
در نجوم، ماه یک «قمر» است، نه ستاره. ستارهها کرههای گازی داغ و خودتابندهای مانند خورشیدند، اما ماه یک جرم سنگی سرد است که فقط نور خورشید را بازمیتاباند. این تفاوت بنیادین، استعارهای دقیق از تنهاییِ ناشی از تفاوت ماهوی با جمع است. آیا این تنهاییِ ماه، سرنوشت هر موجود «منحصربهفرد» است؟
راهکار:
این متن را میتوان از زاویه «تنهایی هستیشناختی» بازخوانی کرد: احساس غریب بودن نه به خاطر دوری از دیگران، بلکه به خاطر ماهیت متفاوت و غیرقابل درک بودن توسط اطرافیان، حتی در شلوغی.