حق دارن حسودی کنن، من ی ماه دارم!:
ماه تنها قمر زمین است که ۴.۵ میلیارد سال پیش در اثر برخورد جسمی به اندازه مریخ با زمین متولد شد. نوری که میبینی بازتابی از خورشید است، برخلاف ستارهها که راکتورهای هستهای خودکفا هستند. جالب اینجاست که ماه هر سال ۳.۸ سانتیمتر از ما دور میشود و در نهایت خورشیدگرفتگی کامل برای همیشه محو خواهد شد. فاصلهاش اما دقیقاً ۴۰۰ برابر نزدیکتر از خورشید و ۴۰۰ برابر کوچکتر از آن است، برای همین در آسمان هماندازه دیده میشوند—تصادفی کیهانی که در هیچ جای منظومه شمسی تکرار نشده است.
راهکار:
در ادبیات کهن فارسی، ماه نماد معشوق است و ستارهها نگهبانان او. شاید این جمله یعنی در میان انبوه زیباییهای پراکنده، تو تمامنورِ آسمان منی، نه تکهای از آن. این تصویر، مفهوم «تمرکز عشق» را بازآفرینی میکند؛ یعنی عاشق به جای پراکندهخواهی، یکتاگزینی را برگزیده است.