حساب کردن روی دیگران

اعتماد به آدم اشتباه؛ صدایی که شمرده نشد:

در روان‌شناسی شناختی به این وضعیت «خطای فرافکنی» می‌گویند؛ مغز انسان خودکار فرض می‌کند دیگران همان دانش، منطق یا توانایی شمارش او را دارند. آزمایش‌ها نشان داده وقتی از کسی انتظار درک داریم، ناخودآگاه دانسته‌های خود را به او نسبت می‌دهیم و وقتی غافلگیر می‌شویم، در واقع از برج فرضیات خودمان سقوط کرده‌ایم، نه از توانایی او. در روابط نیز ما اغلب مجذوب تصویری می‌شویم که خودمان از توانایی طرف مقابل ساخته‌ایم، نه خودِ واقعی او.

راهکار:

این جمله را می‌شود جور دیگری دید: شاید تو صدِ کامل را گذاشتی، اما طرف مقابل نه‌تنها بلد نبود بشمارد، بلکه اصلاً واحد پول تو را نمی‌شناخت. پس شکست از بی‌عرضگی او نیست؛ از ناهماهنگی دو دنیای ذهنی است.