حس ششم در تصمیم‌گیری

هزینه بی‌اعتمادی به حس ششم در زندگی:

حس میلنگه دارید؟ چرا باید آن را باور کنید:

مغز شما مدام الگوهای محیط را پیش‌بینی می‌کند و کوچک‌ترین انحراف از این پیش‌بینی‌ها، سیگنال خطایی ایجاد می‌کند که ما به‌اشتباه فقط «حس» می‌نامیم. آنتونیو داماسیو، عصب‌پژوه مشهور، این پدیده را «شاخص‌های بدنی» می‌نامد و نشان داد افرادی که قشر پیش‌پیشانی آسیب‌دیده دارند، دیگر این علائم را حس نمی‌کنند. این همان لحظه‌ای است که ناخودآگاه‌تان سریع‌تر از منطق به شما می‌گوید «یک جای کار می‌لنگد». آیا تا به حال فقط بر اساس چنین حسی تصمیمی گرفته‌اید که ماه‌ها بعد دلیلش را یافته‌اید؟

راهکار:

این حس، زبانی است که ناخودآگاه شما از الگوهای تجربه‌های گذشته می‌سازد؛ آن را مانند یک هشداردهنده ظریف در نظر بگیرید که داده‌های بیش از حد پیچیده را به یک سیگنال ساده تبدیل می‌کند، نه یک ترس بی‌اساس.

زندگی و بازگشت رنج: آنچه برنجانی، همان را می‌چینی:

مطالعات تصویربرداری عصبی نشان می‌دهد وقتی کسی را می‌آزاریم (حتی در بازی‌های مجازی)، قشر سینگولیت قدامی و اینسولا فعال می‌شوند؛ همان نواحی‌ای که با احساس درد فیزیکی و پشیمانی درگیرند. یعنی مغز ما رنج عاطفی را مثل یک آسیب واقعی ثبت می‌کند. جالب‌تر این‌که، تماشای رنج دیگری هم این نواحی را تحریک می‌کند؛ انگار رنج انسانی شبکه‌ای نورونی دارد. آیا واقعاً می‌توان بدون پرداخت هزینه‌ی عصبی، دیگری را آزرد؟

راهکار:

این جمله یک روی سکه‌ی تعامل است. شاید کمتر به این فکر می‌کنیم که همان‌قدر که آزار، رنج می‌سازد، مهربانی هم بازتابی هم‌اندازه دارد: هر لبخند، آرامشی درونی به خودت برمی‌گرداند. زندگی فقط آینه‌ای خنثی از کنش‌های توست، نه یک قاضی انتقام‌جو.