بیخبری از زمان در آغوش خدا:
دانشمندان میگویند وقتی در فعالیتی عمیق غرق میشویم (مدیتیشن، دعا یا حتی یک بازی ویدئویی)، سیستم پاداش مغز دوپامین ترشح میکند و ناحیهی مسئول سنجش زمان (قشر پیشپیشانی) خاموش میشود. نتیجهاش؟ ساعتی که انگار ایستاده و بعد ناگهان عقربهاش پریده. شما این «گم شدن در زمان» را بیشتر در چه لحظاتی تجربه میکنید؟
راهکار:
این بیتواره مثل یک مینیاتور، تجربهی «وقفهی زمانی» را به تصویر میکشد. یک نگاه دیگر: وقتی کاملاً در لحظهای غرق میشویم (چه دعا، چه خیال)، مغز از پردازش زمان دست میکشد و ساعت درونیمان ریست میشود. این همان «فلوی» روانشناختی است که خلاقیت و آرامش را دوچندان میکند.