حس پشیمانی و دیر شدن

دیگه دیره؟ وقتی تاریکی چشم را به نور حساس می‌کند:

پارادوکس تاریکی: چشم در تاریکی مطلق میله‌ها را حساس‌تر می‌کند، اما مغز افسرده 'نور' را به مثابه تهدید پردازش می‌کند. در تاریخ، پس از جنگ‌های طولانی، جوامع 'سال‌های خاموشی' را تجربه کردند: صلح هم مثل نور شدید، ابتدا کورکننده بود. تاریکی ما را کور نکرد؛ پردازش نور را در ما کند کرد. چرا بازگشت نور همیشه اول درد دارد؟

راهکار:

این متن سوگِ یک قابلیت است، نه پایان نور. تاریکی وقتی 'کورمون کرده' که چشم به آن عادت کرده؛ اما حافظه‌ی نور در بدن می‌ماند. بازگشت نور همیشه آنی نیست؛ اول مثل سوزش می‌آید، بعد مثل تشخیص. اگر امروز نور را دردناک می‌بینی، شاید هنوز در مرحله‌ی تطابق نوری هستی.