نفسهای آخر و ترس از عطر فراموشی:
در روانشناسی، «پیشبینی عاطفی» ما اغلب اشتباه است. ما شدت و مدت احساسات آینده، مثل این ترس از فراموش شدن، را بیشازحد تخمین میزنیم. مغز، تهدیدهای اجتماعی مانند نادیده گرفته شدن را با همان مدارهای عصبی پردازش میکند که تهدیدهای فیزیکی را. این واکنش غریزی، بقا را تضمین میکرد، اما در دنیای پیچیده اجتماعی امروز، اغلب ما را فریب میدهد. آیا این ترس، واقعاً از ناپدید شدن است یا از تغییر شکل یافتن؟
راهکار:
این حسِ سنگینِ «آخرین نفسها» رو میتونید با نوشتن یک نامه به خودِ پنج سال پیش یا پنج سال بعد تبدیل کنید. گاهی دیدنِ خود از فاصلهای زمانی، سنگینیِ «الان» رو کم میکنه.