دوری فیزیکی اما نزدیکی قلبی: عشق از راه دور:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد که وقتی به کسی که دوستش داریم فکر میکنیم، همان نواحی از مغز فعال میشوند که در حضور فیزیکی او فعال میشوند. یعنی مغز ما فرقی بین "نزدیک بودن در فضا" و "نزدیک بودن در ذهن" نمیگذارد. این پدیده «همحضوری ذهنی» نام دارد و توضیح میدهد چرا یک خاطره میتواند به اندازه یک آغوش واقعی آرامشبخش باشد. آیا شما هم تجربه کردهاید که یک یادآوری ساده، فاصله را برایتان محو کند؟
راهکار:
نزدیکی واقعی نه در کیلومتر، که در عمق خاطرات مشترک و تکرار لحظههایی است که حتی در فاصله هم حس میشوند. شاید این جمله یادآوری باشد که ذهن ما میتواند فاصله را با قدرت تخیل و یادآوری پل بزند.