حس متناقض

ترس و عشق به تاریکی؛ حس متناقض کودک درون:

در روانشناسی به این حالت «جاذبه ترس» می‌گویند؛ مغز هنگام تجربه ترس، آدرنالین ترشح می‌کند و اگر خطر واقعی نباشد، همان آدرنالین به هیجانی لذت‌بخش تبدیل می‌شود. کودکان تاریکی را دوست دارند چون ناشناخته است، اما آمیگدال آن‌ها هنوز مرز بین خیال و واقعیت را کامل تشخیص نمی‌دهد؛ برای همین پتو به‌عنوان «شیء انتقالی» عمل می‌کند و احساس امنیت می‌سازد. بزرگسالی هم همین‌طور است: گاهی از دلتنگی لذت می‌بریم ولی به یک پتوی ذهنی پناه می‌آوریم.

راهکار:

این حس یعنی آدمیزاد گاهی عاشق چیزی است که از آن می‌ترسد؛ تاریکی از یک سو خلوت امن است و از سوی دیگر ناشناخته. پتو مرز بین این دو دنیاست؛ هم آغوشی برای ترس و هم اجازه‌ای برای ماندن در تاریکی.