جازدن تو، جاخوردن من و جا گرفتن او؛ بازی تلخ جا و جان:
در روانشناسی اجتماعی، «میل تقلیدی» رنه ژیرار میگوید ما آدمها به چیزی بیشتر کشش پیدا میکنیم که دیگری هم آن را بخواهد؛ یعنی ورود نفر سوم میتواند ارزش معشوق را ناگهان چند برابر کند. رد شدن عاطفی هم در مغز دقیقاً همان منطقهای را فعال میکند که درد فیزیکی واقعی فعال میکند؛ پس «جانم را گرفت» فقط استعاره نیست. حالا پرسش تلخ: اگر او جا نمیگرفت، تو هنوز اینطور جا نمیخوردی؟
راهکار:
اینجا «جا» از یک واژه ساده به قاتل خاموش ماجرا تبدیل شده؛ گویی فضا آدمها را میبلعد. میشود این را یک قدم جلوتر برد: روایت را از زبان «جا» نوشت که شاهد جازدن، جاخوردن و جاگرفتن سه نفر است.