حس هیجان در آغوش

شعر عاشقانه بوسه و آغوش؛ حس هیجان و جان گرفتن از نفس معشوق:

در یک بوسه‌ی عمیق، ده‌ها میلیون باکتری بین دو نفر جابه‌جا می‌شود، اما هم‌زمان ترشح اکسی‌توسین و دوپامین مدار پاداش مغز را روشن می‌کند و کورتیزول را پایین می‌آورد. آغوش هم با فعال‌کردن گیرنده‌های فشاری پوست، ضربان قلب را از مسیر عصب واگ آرام می‌کند. اگر نفس معشوق واقعاً «شیره‌ی جان» است، چرا زوج‌ها بعد از مدتی کمتر همدیگر را می‌بوسند؟

راهکار:

جالب اینجاست که «جان گرفتن از نفس تو» فقط استعاره نیست؛ زوج‌ها هنگام آغوش، تنفس و ضربان قلب‌شان ناخودآگاه هم‌تنظیم می‌شود و سیستم عصبی هر دو آرام‌تر می‌گردد—پس تو در حال توصیف یک پدیده‌ی واقعی فیزیولوژیک هستی.