حس حضور در نبودن

پیدا شدن در چیزهای دوست‌داشتنی: ردپای عشق در اشیاء:

طبق نظریه «خود گسترش‌یافته» در روانشناسی، هویت ما فراتر از جسممان در اشیاء و مکان‌های محبوبمان نفوذ می‌کند. وقتی نیستیم، آن اشیاء در مغز عزیزانمان به محرک‌های شرطی تبدیل می‌شوند و حضور ما را از طریق شبکه‌های عصبی حافظه تداعی می‌کنند؛ یعنی ما بی‌آنکه بدانیم، در چیزهایی که دوست داشتیم زنده می‌مانیم. آیا ما هرگز واقعاً غایب می‌شویم؟

راهکار:

برای جاودانه‌سازی این ایده، می‌توانی یک 'جعبهٔ نشانه‌ها' بسازی؛ مجموعه‌ای از اشیایی که دوست داری همراه با یادداشتی از خاطره‌شان، تا هرکس در نبودنت تو را در همان چیزها پیدا کند.