حس حضور بعد از مرگ

شعر عاشقانه بعد از مرگ؛ اگر نسیم گونه‌ات را بوسید:

هربار که نفس می‌کشی، میلیون‌ها مولکول از بازدمِ مردگانِ تاریخ را به ریه‌ات می‌فرستی؛ اتم‌های بدن ما پس از مرگ در باد و درخت و خاک پخش می‌شوند. پس این نسیم فقط شاعرانه نیست — از نظر علمی هم می‌تواند واقعاً حامل ذراتِ کسی باشد که رفته است. حالا اگر باد بوزد، به چند «من» سلام می‌دهی؟

راهکار:

این تصویر را برعکس ببین: شاید او در همان لحظه که نسیم را حس می‌کند، تو را زنده‌تر از همیشه در ذهنش می‌سازد؛ پس مرگ فقط جای تو را در خاطره عوض کرده، نه عشق را.