حس غريبگی

تکرار غریب روزها و اندوه پنهان:

پژوهش‌های عصب‌شناسی نشان می‌دهند مغزِ آدم‌های غمگین به‌طور انتخابی نشانه‌های منفی را بزرگ‌نمایی می‌کند؛ شبکه‌ی پیش‌فرض مغز بیش‌فعال می‌شود و تصویر روزها یکنواخت و مه‌آلود به نظر می‌رسد. پس «روشنی چشم‌ها پشت پرده‌ی اندوه» فقط شاعرانه نیست: مدارهای پردازش هیجانی، نور و رنگ را واقعاً کمرنگ می‌کنند. آیا کسی می‌تواند از بیرون این مه را ببیند؟

راهکار:

می‌توان این سطر را از زاویه‌ای دیگر گسترش داد: پشت پرده‌ی مه‌آلود اندوه، چه چیزی آن روشنی را پنهان کرده بود؟ روایتِ همان لحظه‌های کمرنگِ روشن، متن را از غمِ ایستا به تصویری زنده‌تر تبدیل می‌کند.