شعر عاشقانه غمگین؛ پنجره عشق و غربت صدا:
پژوهشهای علوم اعصاب نشان میدهد صدای دلبستگی مثل یک امضای شنوایی عمل میکند؛ مغز صدای معشوق را در کمتر از یکدهم ثانیه از میان دهها صدا جدا میکند و ضربان قلب را بالا میبرد. از طرفی تماس چشمی پایدار اکسیتوسین ترشح میکند و مردمک را گشاد میکند؛ برای همین در شعر عاشقانه، چشم همیشه دروازه است نه فقط تصویر. این بیت در واقع جغرافیای عصبی دلتنگی است.
راهکار:
در این بیت چشم و صدا فقط عضو نیستند؛ دو دروازهی ادراکاند که عشق از یکی وارد میشود و از دیگری غربت بیرون میزند. شاید پاسخ شعر این است: نه پنجره باش، نه حنجره؛ پژواک باش که هم دیده میشود و هم شنیده.