حس غریبگی در شهر

تنهایی در شلوغی شهر: هیچکس خانه مرا نمی‌داند:

مغز انسان برای تشخیص «آشنایی» و «غریبه» شبکه‌ای از نورون‌ها دارد که در محله‌های شلوغ نیز فعال می‌شود. جالب اینجاست که احساس تنهایی در جمع، همان مدارهای فیزیکی درد را فعال می‌کند که ضربهٔ جسمی. یعنی مغزت واقعاً «درد» می‌کشد وقتی هیچکس آدرس خانه‌ات را نمی‌داند. سوال: چرا ذهن ما برای پذیرش یک غریبه به‌عنوان «آشنا» اینقدر سختگیر است؟

راهکار:

این استعاره زیبا را می‌توان به نظریهٔ «تنهایی در ازدحام» تعمیم داد: شلوغی بیرون، گاهی آینه‌ای برای خلوتی درون است. اگر حس می‌کنی خانه‌ات در میان جمع گم شده، شاید وقتش رسیده نقشهٔ جدیدی از خودت بکشی. (پیشنهاد: یک خیابان توی ذهنت بساز که فقط تو آدرسش را بلدی)