حس غریبی با خود

از دست دادن آن کسی که درون من بود:

این حس «مرگ درونی» که توصیف می‌کنید، در روانشناسی «مرگ خود» نامیده می‌شود؛ زمانی که یک باور، آرزو یا نسخه قدیمی از هویت ما می‌میرد تا فضایی برای رشد جدید باز شود. این فرآیند، هرچند دردناک، دقیقاً مکانیسم روانی پشت داستان‌های نمادین «رستاخیز» و «تولد دوباره» در اساطیر جهان است. آیا این مرگ درونی، در نهایت یک پایان بود یا یک ضرورت برای ادامه؟

راهکار:

این حس غریبی با خود، که ریلک شاعر آلمانی هم در شعرهایش به آن پرداخته، اغلب نشانه‌ای از یک تحول عمیق درونی است. شاید نوشتن نامه‌ای به آن «او»ی درونیتان که دیگر نیست، به عنوان یک آیین وداع، بتواند فضایی برای پذیرش «من» جدید ایجاد کند.