پارادوکس سن و زمان: چرا هم دلم میخواد زود بگذره هم حیفه؟:
«نورونهای دوپامینی در نوجوانی و اوایل بزرگسالی بهشدت به تازگی حساساند، برای همین هر روز پر از جزئیات جدیده و زمان کند میگذرد؛ همون کندیای که تو میخوای زودتر تموم بشه. اما از ۲۵سالگی به بعد، تراکم این نورونها کم میشه و مغز مسیرهای عصبی تکراری میسازه، در نتیجه سالها مثل برق میگذرند. این یعنی الان در اوجِ درکی هستی که بعداً حسرتش رو میخوری. بهنظرت چطور میشه این «کندی ارزشمند» رو بدون فرار ازش مهار کرد؟»
راهکار:
این تناقض رو که تجربه میکنی یعنی داری گذر زمان رو نه فقط در تقویم، که در عمق وجودت حس میکنی. بهجای جنگیدن باهاش، یک دفتر «لحظههای دوگانه» درست کن: هر بار که این حس اومد، یک خط ازش بنویس. بعداً میبینی چطور تبدیل به نقشهی رشد شخصیت شده.