نیست هیچ حسی قشنگ‌تر از بودن تو:
در علوم اعصاب، دیدن یا یادآوری فرد محبوب مدار پاداش مغز را فعال می‌کند و اکسیتوسین همراه با دوپامین، اضطراب را پایین می‌آورد. آزمایش‌های درد نشان داده‌اند حتی عکس معشوق ادراک درد را کم می‌کند؛ اثری شبیه مسکن طبیعی. پارادوکس اینجاست: مغز «بودن» را پاداشی بی‌پایان کد می‌کند، اما حضور همیشه گذراست. آیا عشق، شکلی از مدیریت زمانِ مغز است؟
راهکار:
شاید «بودن» فقط حضور فیزیکی نیست؛ ادامه‌ی کوچکی است که در غیاب هم می‌ماند: لحن جمله‌ها، عادت‌های مشترک، و جای خالی که هنوز پر نشده. اگر این متن را برای کسی نوشته‌ای، می‌توانی آن را به یک خاطره‌ی خاص گره بزنی: لحظه‌ای که تنها با بودن او معنا داشت. این کار حس را از کلی‌گویی به یک تصویر ملموس تبدیل می‌کند.