ز گهواره تا گور؛ نگاهی به پوچی و درد زندگی:
تحقیقات نوروساینس می‌گوید مغز انسان برای «پایندگی لذت» ساخته نشده؛ دوپامین فقط هنگام «پیش‌بینی پاداش» ترشح می‌شود و بعد از رسیدن به هدف، سطحش سقوط می‌کند. پس احساس «پوچی» بین شروع و پایان، نه یک کشف فلسفی، که الگوی تکاملی برای واداشتن ما به جستجوی هدف بعدی است. به بیان دیگر، «جالب نبودن» زندگی می‌تواند خطای نورونی باشد، نه گزاره‌ی نهایی. آیا اگر غم هم بخشی از مکانیزم زنده بودن باشد، باز هم پایان سرد است؟
راهکار:
این شعر یک گزاره‌ی فلسفی نیست؛ یک تجربه‌ی انسانی است. اگر «جالب» را مساوی با «بی‌غل‌وغصه» بگیریم، زندگی همان‌قدر سرد و پوچ می‌شود. اما «جالب» می‌تواند به معنای «پرماجرا» باشد؛ همان حضور ناخواسته در جهان، می‌تواند به یک ماجرای منحصربه‌فرد تبدیل شود که هیچ‌کس دیگری نمی‌تواند آن را شبیه تو تجربه کند.