حس بد و تنهایی

کسی برای درد و دل ندارم؛ حس بد تنهایی عاطفی:

وقتی حالت بده و نمی‌دانی به کی پیام بدهی، مغز وارد «خلأ صمیمیت» می‌شود؛ روان‌شناسان اجتماعی می‌گویند تعداد مخاطبان مهم نیست، «عمق امنیت روانی» است. نکته متناقض: شبکه‌های اجتماعی توهم دسترسی می‌سازند اما سطح اکسی‌توسین را بالا نمی‌برند؛ برای همین درد تنهایی در میان ۵۰۰ فالوور واقعی‌تر از تنهایی فیزیکی است.

راهکار:

این حالت اغلب «فقر صمیمیت» است نه فقر دوست؛ مغزت دنبال امنیت روانی است، نه تعداد مخاطب. شروع مکالمه با شفافیت («حالم بد است، فقط نیاز دارم کسی بشنود») معمولاً پاسخ صادقانه‌تری می‌گیرد تا یک «سلام» معمولی.