حس بدِ انتظاری که او از آن خبر ندارد:
در روانشناسی، میل به دانستنِ نتیجه، مغز را در وضعیت «حلقه باز» نگه میدارد؛ اثر زیگارنیک نشان میدهد کارهای ناتمام و پیامهای بیپاسخ تا ۹۰٪ بیشتر از خاطرات کامل در ذهن میمانند. از طرفی انتظارِ بیخبر، سیستم پاداش مغز را با ترشح نامنظم دوپامین مثل قمار فعال میکند؛ گاهی جواب، گاهی سکوت. همین بیقاعدگی وابستگی را از عشق معمولی عمیقتر میکند. آیا این انتظار، عشق است یا اعتیاد به دوپامین؟
راهکار:
این حس را میشود اینطور چرخاند: تو فقط منتظر نیستی، بلکه داری ظرفیت خودت را برای وفاداری به یک امید پنهان میسنجی؛ هرچند آنکه خبر ندارد، صاحب این پیام نیست.