وقتی عشق تبدیل به هارزه پسند میشود:
در روانشناسی، پدیدهای به نام «فرافکنی» وجود دارد که در آن ما صفات ناخوشایند درون خود را به دیگران نسبت میدهیم. گاهی اتهام «همهشدن» به معشوق، در واقع انعکاس ترس درونی ما از این است که مبادا خودمان آنقدرها خاص نباشیم. جامعهی تاو، به نظر شما این نگاه چقدر میتواند ریشه در ناامنی عاطفی خود فرد داشته باشد؟
راهکار:
این حس که کسی به خاطر ما تغییر میکند، اغلب یک «توهم کنترل» است. شاید تمرکز روی این سوال مفید باشد: اگر او 'همه' شده، آیا واقعاً 'تو' بودی که او را دوست داشتی، یا تصویری که از او ساختی؟