حس امنیت با یک نفر

حس امنیت عاطفی؛ آرامشی که هیچ‌جا پیدا نکردم:

در روان‌شناسی دلبستگی، وقتی کسی را «پناه امن» می‌نامیم، مغز ما در واقع او را به عنوان یک تنظیم‌گر بیرونی هیجان ثبت می‌کند. پژوهش‌ها نشان می‌دهد حضور چنین فردی فعالیت آمیگدال را کاهش می‌دهد و ضربان قلب را در موقعیت استرس‌زا آرام‌تر می‌کند. جالب‌تر این است که این اثر حتی با تصور حضور او نیز تا حدی فعال می‌شود. پس جمله تو توصیف یک احساس نیست؛ توصیف یک واکنش عصبی به نادرترین نوع امنیت است.

راهکار:

مغز انسان در حضور فردی که او را «پایگاه امن» می‌داند، ترشح کورتیزول را کاهش و اکسی‌توسین را افزایش می‌دهد. پس این آرامش یک توهم شاعرانه نیست؛ یک وضعیت فیزیولوژیک قابل اندازه‌گیری است. نکته اینجاست که مغز بین آرامش ناشی از مراقبه و آرامش ناشی از حضور معشوق، مسیرهای پاراسمپاتیک مشترکی فعال می‌کند.

درخواست ماندن از عزیزی که می‌رود: