حس آشناپنداری

وقتی غریبه تیکه‌ای از وجودت می‌شود:

مغز در پردازش هیجانی، میان خاطره‌ی واقعی و خاطره‌ی خیالی تفاوتی نمی‌گذارد. وقتی کسی را «بخشی از وجود» می‌نامیم، نورون‌های آینه‌ای چنان مرز خود و دیگری را محو کرده‌اند که انگار بخشی از پردازش مغز قرض گرفته شده. شعر کهن فارسی عاشق را آیینه‌ی معشوق می‌داند؛ امروز علم می‌گوید این استعاره‌ای عصبی است. آیا این خط مرزی در عصر شبکه‌های اجتماعی از همیشه نازک‌تر نشده؟

راهکار:

این حس می‌تواند نشانه‌ی همذات‌پنداری عمیق باشد، نه فقدان. شاید آن غریبه آینه‌ای بود که بخشی پنهان از خودت را به تو نشان داد.