خندیدن با بغض یعنی چه؟:
خنده و گریه هر دو از هستهای قدیمی در ساقهی مغز ریشه میگیرند؛ وقتی بغض داری و میخندی، عضلات صورت فرمانِ متناقض دریافت میکنند و عصبِ واگ برای آرامکردن قلب تحریک میشود. اشکِ احساسی هم کورتیزولِ استرس را از بدن بیرون میریزد، اما خندهی اجباری آن را نگه میدارد. این تقابل، بدن را در یک پارادوکس عصبی گیر میاندازد؛ به نظرت این خنده، تلاشی برای فرار است یا نوعی سوگواریِ خاموش؟
راهکار:
میتوان این جمله را از زاویهای دیگر دید: همان خندهی با بغض، نشانهی زنده بودنِ احساسات است؛ یعنی هنوز دلت میخواهد به دنیا بگویی که زخمی نیستی، حتی وقتی هستی. این پارادوکس، خودش یک نوع مقاومت آرام است.