انگاری خدا او را برای من آفریده؛ حس جفت روحی:
در روانشناسی شناختی به این پدیده «خطای همخوانی ادراکی» میگویند: مغز هنگام مواجهه با چهره و بوی آشنا، دوپامین ترشح میکند و این لذت را به روایت تقدیر ترجمه میکند. پژوهشها نشان میدهد عشق تازه فعالیت آمیگدال را کاهش میدهد و قضاوت را موقتاً مختل میکند؛ به همین دلیل معشوق «کامل» دیده میشود. از منظر عصبشناسی این حس شیمیایی است اما تجربه زیستهاش کاملاً واقعی است. آیا میتوان مرز بین شیمی مغز و تقدیر را تعیین کرد؟
راهکار:
این حس را میتوان نقطه شروع یک روایت بزرگتر کرد؛ اگر در قالب یک شعر کوتاه یا خاطره مکتوب شود، ممکن است به یکی از ماندگارترین پستهای عاشقانهات تبدیل شود.