زندگی یعنی گام برداشتن بدون مسیر روشن:
در مه بدون نشانه بینایی، انسان به دلیل عدم تقارن گام‌ها دایره‌ای راه می‌رود؛ مغز اما با هر قدم نقشه فضایی‌اش را بازکالیبره می‌کند. دوپامین هم نه پاداش قطعی، که خطای پیش‌بینی را رمزگذاری می‌کند؛ پس قدم اول خودش نشانه‌ی بعدی را می‌سازد. نشانه ثابت تو در ابهام چیست؟
راهکار:
در این نگاه، ابهام نقص مسیر نیست؛ بخشی از خود مسیر است. مغز با هر قدم داده می‌سازد و نقشه را بعد از حرکت به‌روز می‌کند؛ مثل کاوشگری که در مه، ستاره‌ها را از پشت ابر حدس می‌زند. به‌جای انتظار برای نقشه کامل، یک «آزمایش کوچک» طراحی کن و خروجی‌اش را ثبت کن؛ همان بازخورد، چراغ بعدی را روشن‌تر می‌کند.