هرکس راه خودش را می‌رود

فاصله از آدم‌ها؛ نه از روی غرور، هرکس راه خودش را می‌رود:

پارادوکس جوجه‌تیغی شوپنهاور: جوجه‌تیغی‌ها برای گرما نزدیک می‌شوند اما تیغ‌ها آزارشان می‌دهد؛ ناچار فاصله‌ای بهینه می‌سازند که نه یخ بزنند نه زخمی شوند. این همان «فاصله‌گیری» است، نه غرور. سؤال: فاصله تو بیشتر از سرماست یا از تیغ؟

راهکار:

این جمله یک حقیقت روان‌شناختی را لمس می‌کند: استقلال مسیرها به معنی بی‌ارزشی پیوندها نیست. فاصله سالم، نه دیوار، می‌تواند مثل تنظیم فاصله کانونی دوربین عمل کند: هم خودت را واضح ببینی، هم دیگری را. شاید قدم بعدی، جای «فاصله گرفتن»، «فاصله‌گذاری آگاهانه» باشد: حفظ چند پل سبک اما روشن.