وقتی زیباترین حرفهای عاشقانه دروغ بودند:
پژوهشها نشان میدهند دروغهای «خوشساخت» با فعالسازی همزمان مناطق پاداش و کنترل شناختی، جذابتر از حقیقتهای ساده به یاد میمانند؛ مغز دروغگو باید حافظهٔ اجرایی قویتری برای حفظ تناقضها داشته باشد. به همین دلیل بعضی فریبها مثل یک اثر هنری، دقیق و چشمنواز طراحی میشوند. آیا زیباییِ دروغ آن را خطرناکتر نمیکند؟
راهکار:
زیباییِ یک جمله میتواند پردهای بر حقیقت باشد؛ بعضی دروغها آنقدر خوشساختاند که آدم نه عاشق واقعیت، بلکه عاشق نسخهای میشود که دوست داشت باور کند. حالا میتوانی همان جملهها را از زبان خودت برای خودت بازنویسی کنی: این بار راستتر، هرچند تلختر.