حرفامو به کی بگم

وقتی آدم ساکت می‌شه چون کسی رو برای گفتن نداره:

تحقیقات علوم اعصاب نشون میده که طرد اجتماعی و «بی‌کسی» دقیقاً همون نواحی از مغز رو فعال می‌کنه که درد فیزیکی فعال می‌کنه؛ مخصوصاً قشر کمربندی قدامی و اینسولای قدامی. یعنی سکوت بعد از بی‌اعتمادی فقط یه حالت احساسی نیست؛ مغز واقعاً داره درد رو پردازش می‌کنه. به همین دلیله که آدم‌ها بعد از مدتی بی‌دلی، به‌جای گفتن، به‌صورت محافظتی خاموش می‌شن. سؤال اینه: این سکوت محافظتی تا کی می‌تونه بدون از دست رفتن ارتباط ادامه پیدا کنه؟

راهکار:

این سکوت رو میشه از زاویه‌ای دیگه دید: شاید آدم نه‌تنها شنونده‌ای برای حرفهاش پیدا نکرده، بلکه هنوز با خودش هم صاف و صادقانه حرف نزده. گاهی شروع گفتگو با خودِ بی‌طرفِ درون، اولین قدم برای باز کردن دوباره مسیر ارتباطه.