حرفایی که آرزوی شنیدنش داری

دیگران را با حرفایی که خودت تشنه‌اش هستی آرام می‌کنی:

بر اساس نظریه 'دلسوزی خودخواهانه' در روانشناسی، مغز انسان هنگام ارائهٔ حمایت عاطفی به دیگران، همان مسیرهای پاداش را فعال می‌کند که گویی خودش آن را دریافت کرده. این یعنی آرام کردن دیگران با کلماتی که تشنه‌شان هستی، یک مسکن موقت برای دردهای خودت است. اما آیا این التیامِ نیابتی واقعاً زخم را درمان می‌کند؟

راهکار:

این یعنی تو نیازت را از طریق دیگران برآورده می‌کنی، بدون آنکه خودت مستقیماً آن را بپذیری. نسخهٔ درونت، همان کلمات است؛ روزی یک جمله از آنها را در آینه با صدای بلند به خودت بگو و ببین چه تغییری رخ می‌دهد.