حرف زدن از کسی

از دهان تا چشم: قصهٔ سقوط یک عشق:

در روان‌شناسی به این پدیده «اثر تضاد» (Contrast Effect) می‌گویند: هرچه بیشتر کسی را در کانون توجه نگه داریم، شکاف بین انتظار و واقعیت بزرگ‌تر می‌شود. تحقیقات نشان داده مغز انسان برای افراد «محبوب» همان مسیرهای دوپامین را فعال می‌کند که برای مواد مخدر – و قطع ناگهانی آن مثل ترک اعتیاد است. آیا ما واقعاً از «شخص» ناامید می‌شویم یا از تصویری که خود ساخته‌ایم؟

راهکار:

این جمله به‌خوبی فرایند «ایده‌آل‌سازی تا بی‌ارزش‌سازی» را نشان می‌دهد: وقتی کسی در ذهن ما «همه‌چیز» می‌شود، کوچک‌ترین خطا او را به «هیچ» تبدیل می‌کند. شاید ارزش دارد به این فکر کنیم که چرا بین دو نقطه‌ی افراطی نوسان می‌کنیم؟