حرف‌هایی که در گلو می‌مانند؛ چرا حوصله حرف زدن نداریم؟:
در روان‌شناسی به احساس توده در گلو هنگام فروخوردن حرف‌ها «گلوبوس هیستریکوس» می‌گویند؛ عضلات حنجره در پاسخ به تعارض بین میل به گفتن و اجتناب از گفتن منقبض می‌شوند. این انقباض بدون آسیب جسمی است و با کاهش فشار هیجانی معمولاً محو می‌شود. جالب‌تر این‌که سکوت انتخابی پس از انباشت کلام، نوعی صرفه‌جویی شناختی است: مغز هزینهٔ مکالمه را از منافع تخلیهٔ هیجانی بیشتر برآورد می‌کند. آیا سکوت شما بازیابی انرژی است یا اجتناب؟
راهکار:
سکوت تو لزوماً شکست نیست؛ گاهی حرف‌های ناگفته تبدیل به مرز شخصی می‌شوند. نگفتن، وقتی حوصله نداری، یعنی انتخاب آگاهانهٔ حفظ انرژی به‌جای اجرای نقش اجتماعی.