حرفام تک سایزه؛ هر مغزی کنف نمیشه:
در روانشناسی شناختی، پدیدهای به نام «نفرین دانش» وجود داره: وقتی ما چیزی رو میدونیم، ناخودآگاه فرض میکنیم دیگران همون پسزمینه ذهنی رو دارن، غافل از اینکه هر مغز مثل یک فیلتر منحصربهفرد عمل میکنه. بهعلاوه، حافظه کاری ما ظرفیت حدود ۴ تکه اطلاعات رو داره، پس اگه حرف خیلی پیچیده یا خارج از چارچوب طرحوارههای ذهنی طرف باشه، عملاً «اندازه» نمیشه. تا حالا شده یه نکته بدیهی رو شش بار توضیح بدی و آخرش بشنوی: آها، الان گرفتم؟
راهکار:
حرف تو شاید سایز ثابتی داشته باشه، اما آدمها مغزهایی با اندازههای مختلف دارن؛ شاید تو هم با سایز ذهنی بقیه نمیخونی. رمز ارتباط توی انتخاب سایز مناسب برای هر مخاطبه، نه توقع سایز یکسان.