هیچکس آنچه میگوید نیست؛ نقابهای اجتماعی:
مطالعات عصبشناختی نشان میدهد مغز ما یک «خودِ روایتی» میسازد که مدام در حال ویرایش خودش است. وقتی حرف میزنیم، تنها ۷٪ پیام از کلمات میآید و ۹۳٪ از زبان بدن و لحن. یعنی آدمها نهتنها آنچه میگویند نیستند، که خودِ گفتار هم بخش کوچکی از حقیقتِ لحظهایشان است. دروغهای مصلحتی روزانه ما، چسب اجتماعیاند که تمدن را سرپا نگه داشتهاند. بهراستی اگر همه ۱۰۰٪ شفاف بودند، جهان چه شکلی میشد؟
راهکار:
اریک برن، روانپزشک مشهور، میگوید شخصیت ما از سه بخش «والد»، «بالغ» و «کودک» تشکیل شده که هر لحظه یکی از آنها نقش بازی میکند. این یعنی حتی خودمان هم گاهی باور میکنیم نقابمان واقعی است. این خودفریبی یک سازوکار مغزی برای حفظ انسجام روانی است. شاید به جای قضاوت، باید بپرسیم چرا آدمها مجبورند اینقدر نقش بازی کنند.