حرف ناامید کننده

جمله‌ای تلخ از جنس شکست عاطفی و نفرت:

در روانشناسی، «هیپرفیژیلنس» یا مراقبت افراطی، حالتی است که پس از آسیب‌های عاطفی شدید رخ می‌دهد. مغز برای محافظت، هر نشانه‌ای از آسیب گذشته — حتی یک شادی ساده — را به عنوان تهدید تفسیر می‌کند و آن را تحریف یا انکار می‌کند. این جمله، دقیقاً صدای همان سیستم هشدار معیوب است. آیا این دفاعِ آهنین، در نهایت زندانبان خود فرد نمی‌شود؟

راهکار:

این جمله یک بازنمایی افراطی از درد است. شاید مفید باشد که بپرسیم: اگر روزی واقعاً خوشحال شوم، این خوشحالی جدید چه داستانی درباره مسیر بهبودم تعریف می‌کند، به جای اینکه صرفاً خطایی در دیدگاه دیگران باشد؟