حرف خوب زدن ولی آدم خوب نبودن

دلتنگی و از دست دادن ذوق زندگی:

نوروساینس نشان می‌دهد دوپامین بیشتر با «انتظار پاداش» فعال می‌شود تا خود پاداش؛ ذوقِ کودکانه از پیش‌بینی‌های کوچک و تازه می‌آید. بزرگ شدن، مغز را به خودکارسازی و صرفه‌جویی انرژی وادار می‌کند، پس شگفتی کم می‌شود. روتین‌شکنی‌های ریز می‌توانند همان مدار را دوباره روشن کنند. پایان رابطه هم مثل یک پیش‌بینی غلط، مدار پاداش را خاموش‌تر می‌کند.

راهکار:

این متن دقیقاً لحظه‌ای را ثبت می‌کند که «بزرگ شدن» را با «بی‌حس شدن» اشتباه می‌گیریم؛ ذوق کردن مهارتی است که با فقدان‌ها از بین نمی‌رود، فقط زیر لایه‌های محافظت بعد از زخم پنهان می‌شود. دلتنگی هم مدرکی است بر اینکه آن آدم و آن نسخه از خودت واقعاً وجود داشته‌اند.